Nostalgia azaldagaitza

arte egoitza murgitzailea

Darío Urzayren obrak eta garatutako espazioak sentipen bera partekatzen dute: nostalgia asaldagaitza, denboran geldirik dirauen emozio isil bat. Koadroak ez du leku bat soilik irudikatzen; oroitzapen lauso baten arrasto emozionala ere bada, ikuslea noizbait han egon izan balitz bezala, baina noiz edo zergatik izan zen zehaztu ezinik. Asmo hori bera espazio murgiltzailera eramaten da arkitekturaren, argiaren eta materialen bidez.Marmol hotzak, argiztapen ahulak eta perspektiba luzatuak giro esekia sortzen dute, ia geldirik dagoena, denbora aurrera egiten ez duela dirudien espazio batean. Erabiltzaileak atzean uzten duen argiak haren itzala aurrerantz proiektatzen du, bere presentzia bera iragan iraunkorraren metafora bihurtuz. Aurrera egin ahala, koadroa ikusmenaren aldetik urrundu egiten da, bilaketa ezinezko baten sentsazioa indartuz: emozionalki zenbat eta hurbilago sentitu, fisikoki orduan eta urrunago agertzen da.Nostalgia asaldagaitza kontraesan horretan bertan agertzen da. Espazioak ez du dramatismorik edo mugimendurik eragin nahi; aitzitik, sakoneko geldotasun emozionala bilatzen du. Dena geldirik dago: isiltasuna, argia, arkitektura eta obra. Oroimenean harrapatuta geratu den oroitzapen baten antzera, desagertzen ez den baina aldatzen ere ez den zerbait bezala. Ikusleak ez du une jakin bat berpizten; guztiz ulertu ez zuen zerbait galdu izanaren sentipena berpizten du.